Από τη Δήμητρα Καλφούντζου,

Βρέθηκε μια ανάσα μακριά από το Ρίο, μια και έχασε σχεδόν την τελευταία στιγμή την πρόκρισή του στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Όμως, ο πρωταθλητής Ελλάδας στο τένις με αμαξίδιο, Γιώργος Λαζαρίδης, είναι… Ολυμπιονίκης της ζωής, αφού με τη δύναμη της ψυχής του έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια εντός και εκτός γηπέδων.

Ο Γιώργος Λαζαρίδης στέλνει από την Ελλάδα τις ευχές του σε όσους αθλητές δίνουν τη δική τους μάχη να κάνουν υπερήφανη τη χώρα μας στα γήπεδα της μακρινής Βραζιλίας, γνωρίζοντας καλά τον αγώνα που χρειάστηκε να κάνουν για να φτάσουν ως εκεί.

«Tους καμαρώνω και εύχομαι πραγματικά να πετύχουν τους στόχους τους και να διακριθούν, γιατί το συναίσθημα αυτό είναι μοναδικό» λέει για την ελληνική αποστολή, σπεύδοντας να προσθέσει πως ιδιαίτερα περήφανος νιώθει και για τους αθλητές που προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να βρεθούν εκεί. «Μερικές φορές οι συνθήκες και η τύχη δεν βοηθούν» εξηγεί στο People ο Γιώργος, που βρέθηκε πολύ κοντά στο να πάρει και ο ίδιος το εισιτήριο της πρόκρισης για το Ρίο.

«Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι λίγο περίεργα γιατί έχω προσπαθήσει πολύ, πέρασα αμέτρητες ώρες στο γήπεδο προπονούμενος. Θα προσπαθήσω, όμως, πολύ για να τα καταφέρω να είμαι παρών στην επόμενη Παρολυμπιάδα» τονίζει ο 43χρονος αθλητής.,

Το ατύχημα στα 19 του που του άλλαξε τη ζωή

Αρκεί μόλις μια στιγμή για να αλλάξει όλα όσα ίσως θεωρούμε δεδομένα Χρειάζεται όμως δύναμη ψυχής για να μπορέσουμε αυτή την αλλαγή να τη χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας… Αυτό αποδεικνύει και η διαδρομή της ζωής του Γιώργου Λαζαρίδη, η οποία άλλαξε πορεία πριν από 23 χρόνια, ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα. Μια δύσκολη στιγμή που –λίγα χρόνια αργότερα– στάθηκε η αφορμή για να γνωρίσει έναν πολύ καλό του «φίλο», όπως αποκαλεί ο ίδιος το κίτρινο μπαλάκι του τένις.

Σήμερα ο πρωταθλητής Ελλάδας στο τένις με αμαξίδιο κοιτάζει με θάρρος και όνειρα το μέλλον, τονίζοντας πως: «Οι εύκολοι στόχοι είναι η καθημερινότητά μας, οι δύσκολοι είναι η ζωή μας»…

Η 7η Ιανουαρίου του 1993 θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του. «Ήταν του Αϊ-Γιαννιού και είχα κατέβει στην Καλαμάτα με εορταστική άδεια από τη Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας όπου φοιτούσα τότε. Σε μια βραδινή έξοδο με φίλους και συμμαθητές από τη σχολή, βγήκαμε έξω από το δρόμο σε μια στροφή, με αποτέλεσμα να ανοίξει η πόρτα μου και να βρεθώ έξω από το αυτοκίνητο.

Να σημειώσω ότι ήμουν συνοδηγός. Τραυματίστηκα σοβαρά, αλλά ποτέ δεν περίμενα πως αυτό το ατύχημα θα μου στερήσει τη δυνατότητα να ξεναπερπατήσω. Ήταν αυτή η “μια στιγμή” που μπορεί να συμβεί σε όλους μας, ίσως να ήταν αυτό που έχει γράψει η μοίρα» διηγείται. Άργησε να συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασής του. «Στην αρχή χρειάστηκε να κάνω τόσο πολλά χειρουργεία, που δεν πρόλαβα καλά καλά να καταλάβω τι μου είχε συμβεί. Ακόμα όμως και όταν βγήκα από το νοσοκομείο θεωρούσα ότι είναι κάτι περαστικό και σύντομα θα σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Προσπαθούσα πολύ για να τα καταφέρω και πραγματικά πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω πως αυτό δεν ήταν εφικτό».

Υπήρξαν, φυσικά, και στιγμές που απογοητεύτηκε, που ένιωσε πως λυγίζει, αλλά ακόμα και τότε δεν το έβαλε κάτω. «Ο αθλητισμός και η ενασχόλησή μου με το τένις με έκανε να ονειρευτώ και πάλι και να βάλω στόχους στη ζωή μου. Δεν ήταν εύκολο.

Εκεί που είχα πάρει μια σειρά, είχα τελειώσει το λύκειο και είχα μπει στη σχολή, όλα άλλαξαν. Έπρεπε να ξαναχτίσω τη ζωή μου σε νέες βάσεις και να θέσω νέους στόχους. Όλο αυτό, όμως, με έμαθε να έχω μεγαλύτερη υπομονή, να μην εγκαταλείπω. Με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Δεν το βάζω κάτω, είμαι ήρεμος, αισιόδοξος και έχω μεγάλη πίστη» λέει.

Σε παλιότερες συνεντεύξεις του έχει δηλώσει πως μετά το ατύχημα, καθηλωμένος πια σε αμαξίδιο, βίωσε τον κοινωνικό ρατσισμό. «Τα πρώτα χρόνια ‒μιλάμε για το 1993‒ ο κόσμος με κοιτούσε περίεργα, πίστευαν μάλλον ότι είχα κάποια μεταδοτική αρρώστια και θα κολλούσαν και εκείνοι. Ένας άνθρωπος σε αμαξίδιο δεν ήταν μια καθημερινή εικόνα.

Όμως με τον καιρό τα πράγματα έχουν αλλάξει, δεν αντιμετωπίζουμε πια τέτοιες αντιδράσεις. Δυστυχώς αυτό που δεν αλλάζει είναι τα εμπόδια στην προσβασιμότητα αλλά και στην κατάληψη των θέσεων στάθμευσης των ΑμεΑ από συνανθρώπους μας που απλά βαριούνται να αναζητήσουν μια θέση πάρκινγκ» λέει στο People απογοητευμένος με τη νοοτροπία που βλέπει γύρω του.

Το τένις μπήκε στη ζωή του το 2004, στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. «Ήμουν λαμπαδηδρόμος, και όλα όσα έζησα εκείνη την ημέρα με τη μεταφορά της φλόγας με έκαναν να νιώσω υπερηφάνεια αλλά και δύναμη για να κάνω μια νέα αρχή.

Την ίδια εποχή είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου, τη Γωγώ, κοιτάζοντας τη θάλασσα, όπου βάλαμε στόχο τον αθλητισμό. Στη συνέχεια ήρθε η γνωριμία μου με τον αθλητή του τένις Κώστα Βαζούρα, που επίσης αγωνίζεται με αναπηρικό αμαξίδιο (και μέχρι το ατύχημα που είχε το 1989 ήταν αθλητής της πυγμαχίας), ο οποίος ήταν για μένα έμπνευση, αλλά και τον ομοσπονδιακό προπονητή στο τένις με αμαξίδια, Γιώργο Κοντό, οι οποίοι ήταν οι άνθρωποι που με παρότρυναν να ασχοληθώ με το τένις παρά το γεγονός ότι πριν το ατύχημα έπαιζα μπάσκετ» προσθέτει ο Γιώργος.

Κάπως έτσι μπήκε στη ζωή του το άθλημα που τον βοήθησε να κάνει ολική επαναφορά. «Με βοήθησε να κάνω πράγματα που μέχρι τότε δεν ήξερα ότι μπορούσα να κάνω, ανακάλυψα ένα νέο φάσμα δυνατοτήτων. Έκανα προπονήσεις και αγώνες, άρχισα να ταξιδεύω, έκανα νέες φιλίες. Το κίτρινο μπαλάκι μού άλλαξε τη ζωή» εξηγεί.

Η πιο μεγάλη στιγμή του ήταν σίγουρα η συμμετοχή του στην Παραολυμπιάδα του Πεκίνου το 2008, εκπροσωπώντας την Ελλάδα. «Το να συμμετέχω και να αγωνίζομαι στη μεγαλύτερη γιορτή του αθλητισμού νομίζω πως είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί» ομολογεί. Μια άλλη διάκριση που πάντα θα τον συγκινεί ήταν η κατάκτηση του τουρνουά τένις το 2012, στη Σμύρνη, κυρίως λόγω καταγωγής.

«Ο παππούς μου, Βασίλης, και η γιαγιά μου, Άννα, ήρθαν πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη» εξηγεί. Μπορεί κάποιος να φανταστεί πως ο Γιώργος, αν μπορούσε να γυρίσει πίσω το χρόνο, θα άλλαζε εκείνο το βράδυ του 1993, αλλά ο ίδιος τονίζει πως δεν θα άλλαζε τίποτα. «Το μότο μου είναι: “κάθε εμπόδιο είναι μια ευκαιρία για να κάνεις ένα άλμα και να πας ψηλότερα”. Έτσι είχε γράψει η μοίρα, έτσι ήθελε ο Θεός. Ευτυχώς ζω, είμαι εδώ, απολαμβάνω τις χαρές της ζωής μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, με τους φίλους και την οικογένειά μου».

Παραδέχεται, βέβαια, πως πολλές φορές έχει σκεφτεί τι θα έκανε αν μπορούσε να περπατήσει ξανά. «Θα ήθελα να τρέξω ένα 100άρι και να βγάλω εκεί όλη την ενέργεια που έχω μέσα μου. Επίσης, θα ήθελα να ρίξω ένα σουτ με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Αν ήταν και στο γήπεδο της αγαπημένης μου ομάδας, της ΑΕΚ, ακόμα καλύτερα» λέει γελώντας.

Προς το παρόν, κυνηγά τον επόμενο στόχο του. «Έχοντας αφήσει πια το όνειρο της Παραολυμπιάδας, για το οποίο πάλεψα πολύ αλλά δεν τα κατάφερα, θέλω να προσπαθήσω και για την επόμενη Παραολυμπιάδα, του Τόκιο, το 2020.

Επίσης, έχω άμεσο στόχο το Διεθνές Τουρνουά Τένις με Αμαξίδιο που διοργανώνω φέτος στην Καλαμάτα, το Αρχαία Μεσσήνη Οpen, που θα διεξαχθεί στις 6-9 Οκτωβρίου στους χώρους του ξενοδοχείου Buca Βeach Resort και θα συμμετάσχουν 32 αθλητές, άντρες και γυναίκες, από όλο τον κόσμο». Παράλληλα, παραμένει προσηλωμένος στο έργο που κάνει στην πατρίδα του, την Καλαμάτα, με το αθλητικό σωματείο για ΑμεΑ, «ΔιαφοροΖω», που δημιούργησε ο ίδιος μαζί με καλούς φίλους.

«Μέσα από αυτό θέλουμε να δώσουμε το έναυσμα στους ΑμεΑ συμπολίτες μας να βγουν από το σπίτι και να βρουν διέξοδο στον αθλητισμό. Αυτό είναι το μεγαλύτερό μου όνειρο. Να μπορέσω να ενθαρρύνω και να παροτρύνω παιδιά με αναπηρία να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Να βρουν την Ιθάκη τους, όπως τη βρήκα και εγώ με το τένις και νιώθω ευγνώμων και ευτυχισμένος. Ξέρεις κάτι;

Πάντα θα θυμάμαι μια συζήτηση που είχα με έναν πατέρα στο Άγιον Όρος. Μου είχε πει ότι στο τέλος της ημέρας είναι καλό να λέμε “ευχαριστώ”. Αυτό κάνω και εγώ.
Ευχαριστώ το Θεό, τους φίλους μου, τους ανθρώπους γύρω μου που με στηρίζουν και με αγαπούν»